Kanaviçe (etamin) Keyfi

Her ne kadar vaktim olmasa da yapmadan edemediğim bazı şeyler var; bunlardan biri de kanaviçe işlemek..

Çünkü insanın bütün yorgunluğunu alıyor, zihnini rahatlatıyor..

Şimdilerde büyükçe bir tablo işliyorum annem için.. Güzel bir çerçeveyle çok hoş olacaktır :)

.

Bazıları için kanaviçe işlemek çin işkencesi olabiliyor.. Bence bunun en büyük sebebi sürekli sayarak işlenmesi gerekmesi ve hata yapmaya çok müsait olması.. Hata yapmak da tam bir kâbus O_O İnsan o kadar işlediği şeyi sökerken işlediği sürede kazandığı huzuru bir anda tüketebilir :)

Ben kasnak kullanmıyorum çünkü taktığım ipin rengini bitirene kadar -çok alakasız yerlerde değilse tabi- yukarıya doğru işlemeye devam ediyorum.. O yüzden de masada oturup işlemek daha rahat geliyor.. Böylece boynumu da yormamış oluyorum..

Hata yapmamak için de işleyeceğim motifin fotokopisini çekip renkli bir kalemle işaretleye işatetleye gidiyorum.. Böylece işlemeye ara verdiğimde kaldığım yeri rahatça bulabiliyorum ;)

Bir de ben başladım mı saatlerce başından kalkmıyorum.. Dolayısıyla bir süre sonra o iğne insanın parmağını deliyor :)) Bu sorunu da bandaj bandıyla çözüyorum..

Parmağıma iki kat yapıştırdığım bant beni delinmelerden koruyor :)))

.

İşte böyle, size de söyleyeyim dedim, hadi ben işlemeye geri dönüyorum...

 

Posted with Blogsy

Kanaviçe

Ekim başında Mevsimi Geldi diye bir yazı yazmıştım..

O zaman demiştim kanaviçe potu yapacağım diye.. Verdiğim söz öyle bir kambur oldu ki sırtımda anlatamam :) Yazacağım, yazacağım bir türlü vakit bulamadım..

.

Kanaviçe kimisine göre deli işi olabilir ama bence kesinlikle bir dinlenme yolu..

Hatta şimdi bunları yazmaya başlayınca nasıl canım çekti anlatamam :)

Kendimi bildim bileli yapıyorum kanaviçe.. İlkokuldan beri.. Hatta eski kolilerden çıkar yakında birşeyler.. 

Malum pufun içi bir ton kumaş ve kanaviçe malzemesiyle dolu.. 

Şu iplikleri de bir ara renklerine göre ayırıp bir düzene sokmam lazım.. 

Bu buz dağının sadece görünen kısmı.. Nasıl bir düzen yapsam acaba? Tavsiyesi olan var mı?

 Evlendiğimiz sene -galiba sevgililer günü içindi- böyle bir işe kalkışmıştım.. Sevdiğimiz bir fotoğrafımızın pixellerini bozup iyice büyütüp renkli çıktı almıştım..

Sonra da gidip üzerindeki her renkten iplik almıştım..

Artık hangi akla hizmetse.. :) Bir de sürpriz olacağı için Kocci uyuyunca geceleri gizli gizli yapıyordum.. 

Bu kadarını yapabildim..

Sonra kafama dank etti.. İnsan dediğin uyumadan yaşayamaz :) Bu böyle yarım kaldı.. Belki ufak ufak yapar, bitiririm.. 

Bunu annem ilk Çin'e gittiği sene getirmişti.. Ben de o yaz yapmıştım.. Daha çok kız çocuklarına yakışacak bir yastık oldu ama ben oğlumun odasında kullanıyorum.. Ayrıca ayının kıyafeti mavi.. ;) 

Bu kedileri de Cemik'e hamileyken, yazın yapmıştım..

Bin tane renk var üstünde.. Gerçekten sabır işiydi.. Ama zaten hamilelik demek sabır demek.. Hamile sabrı diye birşey var :) 

Deminki kediler için sabır işi demiştim ya...

Yok yok, lafımı geri alıyorum..

Bunu Turchii hediye etmişti :) Şu an mutfağımın duvarını süslüyor ama yaparken kafayı yiyecektim neredeyse.. 5-6 çarpıdan sonra renk değiştirmek gerekiyordu..

Şu sağ duvardaki tavşanı da Cemiş'i doğurmaya bir kaç hafta kala, uykusuz gecelerde yapmıştım.. 2-3 günümü almıştı sanırım.. Çok kolay ve çok eğlenceliydi yapması.. 

Kanaviçe dergisi alanlar bilirler belki bunu.. Dergiden yapmıştım..

Bu da yakın çekim..

Bu masa örtüsü de Cemiş'i doğurmaya 5 kala başladığım bir masa örtüsü :) Ve artık bu yarım kalmıştı..

Tamam.. Ben bunu bitireyim en iyisi :)))

Haydi kolay gelsin...